Laat in de vrijdagmiddag zegt de voorzitter van de rechtbank: ‘Jaapje’. Hij heeft qua dictie en uiterlijk iets weg van minister Hirsch Ballin en misschien klinkt dat ‘Jaapje’ daarom heel even komisch. Niet lang, de context is grimmig: Jaapje is in 1993 opgeblazen door een bom aan zijn voordeur. De rechtbank is zwaar beveiligd, de airco sluit de warme middag buiten en verdachte Mink K. kijkt misschien aan tegen levenslange gevangenisstraf.
Het telefoongesprekje over Jaapje zorgde even kort voor wat duw- en trekwerk tussen de magistratuur en de advocaten van Mink K. en Rusky R. Volgens K. heeft dat telefoongesprekje een onbetrouwbare status: er staat niet bij wie het heeft uitgetikt. Bovendien: als het toen dan zo belangrijk was, waarom is er dan niets over te vinden in het dagjournaal van het politieteam dat de moord moest onderzoeken? Volgens officier Saskia de Vries ‘zouden’ Mink en zijn advocaten inmiddels ook wel moeten weten dat het ‘niet zo boterde’ tussen het IRT en het RBT-team dat de moord onderzocht.
Of er dan misschien nog bandjes zijn van gesprekken. De Vries: “ja, er liggen nog wel bandjes van gesprekken” maar het juiste gesprek vinden is ondoenlijk.
Advocaat Van der Plas tot de voorzitter: “als U dit gesprek over Jaapje zo belangrijk vindt dat U het hier voorhoudt aan mijn cliënt, gaat U dan nu aan de officier vragen stellen over de achtergronden en de totstandkoming van dit gesprek? Bijvoorbeeld waarom er geen namen van verbalisanten bijstaan? Of er nog een bandje is?”
Voorzitter Klein Wolterink stoïcijns: “nee, ik heb geen behoefte om daar nu meer over te gaan vragen aan de officier. Of het als bewijs bruikbaar is valt in een later stadium te bezien.”
Het was al op het einde van weer een lange dag soebatten over Jaap en de bom. Om vijf uur vond ook Klein Wolterink het “een mooi moment om aan het weekend te beginnen.” Een week eerder had Van der Plas hem zodanig in zijn nek gezeten dat de doorgaans kalme rechter pardoes de microfoon van Van der Plas had uitgezet. Zover kwam het deze middag niet.
Mink K. ging om vijf uur monter als immer op transport, terug naar het huis van bewaring in Scheveningen. Nog even zwaaien naar zijn moeder die weer trouw de hele dag had uitgezeten. Ze hoeft niet meer boven achter kogelvrij glas maar mag samen met de journalisten in de zaal zelf zitten. Die “aardige” officier van justitie mevrouw De Vries was laatst naar haar toegekomen en had dat laten regelen.
