In de geschiedenis van de lekkende Amsterdamse politie spelen een aantal journalisten een rol. Televisieprogramma Zembla liet in 2003 een tweetal processen-verbaal van de Amsterdamse CIE zien. De Rijksrecherche neemt daar in het onderzoek naar Jacques K. nota van maar geeft geen verslag van onderzoek hiernaar. Dat doet ze wel naar het uitlekken van een powerpoint-presentatie met daarop schema’s van (mogelijk) betrokkenen bij liquidaties.
Het Rijksrecherche-onderzoek begon zelfs met onderzoek naar een journalist. Bas van Hout stuurde kopieën van die powerpoint-presentatie naar een zware crimineel (Martin Hoogland) die in de gevangenis zat, alwaar het oplettende personeel ze tussen de post uitviste.
NOS-journalist Robert Bas kreeg ook bezoek van rechercheurs, eveneens in de powerpoint-zaak. Daarop vroeg de NOS officiëel aan het Amsterdamse parket of de telecommunicatie van Bas werd afgeluisterd. Dat was niet het geval, zo liet de Amsterdamse hoofdofficier weten.
Maar dat was deels bezijden de waarheid want in het Pet-dossier wordt ook de printlijst van Robert Bas onderzocht. Het Amsterdamse parket verontschuldigde zich ijlings voor deze onnauwkeurige voorlichting.
De vraag is nu of dit inderdaad een uitzondering is, of dat goed ingevoerde (en rijk van bronnen voorziene) journalisten allemaal wel eens een CIE-matig tapje krijgen.
Wie het weet mag het zeggen.
