Fred Teeven was als CIE-officier in 1999 nauw betrokken bij het Rolodex-onderzoek. Toeval of niet, niet lang nadat het onderzoek was gestrand kwam het juristenblad Mr. in juli 1999 met het verslag van een rondetafelgesprek waarin Fred zich danig roerde.
‘Er is op dit moment wel degelijk zicht op corruptie binnen het overheidsapparaat. Op landelijk niveau. (…) Criminelen hebben geprobeerd rechters en politici te beïnvloeden. Dat is absoluut zo. Ik zeg het. Niet omdat ik het denk maar omdat die informatie er is.’
Mannentaal dus, hoewel hij erbij vertelde dat de informatie vaak ‘zacht’ is. Maar toch: kamervragen hierover noopten minister Korthals van Justitie tot actie over te gaan. De Rijksrecherche zocht voor het College van PG’s uit wat er allemaal aan de hand was.
Bij kenners van het justitiële bedrijf zal de uitkomst van het Rijksrecherche-onderzoek geen verbazing hebben gewekt. Er waren tientallen meldingen van corruptie en ander onoirbaar gedrag maar gelukkig, vrijwel allemaal ‘weinig concreet’.
‘Concrete informatie over pogingen tot beïnvloeding van rechters en politici heeft het onderzoek niet opgeleverd. Het onderzoek geeft derhalve geen bevestiging van hetgeen de heer Teeven, in de bewoordingen die aan hem worden toegeschreven heeft gemeld.’
(Brief Joan de Wijkerslooth, voorzitter van het College van Procureurs-Generaal aan minister Korthals, 23 november 1999).
Niks aan de hand gelukkig!
Met Teeven is het daarna binnen het Openbaar Ministerie nooit meer helemaal goed gekomen.
In retrospectief zien we in de brief hoe De Wijkerslooth Rolodex behandelt.
‘Een voorbeeld van informatie waarbij de juistheid niet kon worden vastgesteld is de betichting van een informatieverstrekker uit het milieu van homo-escort bureaus, dat bepaalde personen sexuele handelingen met minderjarige jongens zouden plegen. Controleerbare elementen (tijdstippen, beschrijvingen van personen) bleken geheel of gedeeltelijk onjuist. De informant hield echter vol de handelingen te hebben waargenomen. Verdere onderzoeksmogelijkheden waren niet gerechtvaardigd.’
Het is maar de halve waarheid (zie eerdere bijdragen), maar tot nu toe komt het Openbaar Ministerie ermee weg. Het is goed mogelijk dat de hoofdofficieren echt ten onrechte verdacht zijn geweest. Maar waarom spreekt het OM dan niet open en eerlijk de waarheid om dit soort schokkende feiten verre van zich te werpen?
