En dan ploft Nico Meijering weer als een roofvogel in de nek van de getuige.
“Wat deed U eigenlijk in de jaren rond de moord op Van der Heiden”, wil de advocaat weten. Naast de cocaïne dan.
“Nou eh, ik was een druk baasje,” aarzelt Hesdy B. “Een beetje fitness en ik zorgde voor mijn kind.”
En hij had een cafeetje in Amsterdam, een zeker Café De Jong. “Op de hoek van de Van der Swinden en de Govert Flinck”. Dat deze locatie niet bestaat (de eerste straat ligt in Oost en de tweede in Zuid) laat Meijering in het midden.
“En welke misdrijven pleegde U in de tijd eigenlijk. Moord? Schoot U wel eens met een wapen?”
“Nee”, dat niet eigenlijk. Hesdy vindt het maar rotvragen.
“Enne, explosieven deed U daarin misschien”, zuigt Meijering verder. Ook daarin moet B. de advocaat teleurstellen. Hij vertelt wel dat Rusky R. de eerste was die hem ooit om explosieven had gevraagd.
“Maar heeft U dan enig idee waarom Rusky R. juist U om explosieven zou vragen?”
“Ik was jong en naïef, nog geen dertig.”
Tsja.
“Maar wat voor emotie voelde U daarbij, dat iemand U om zoiets ergs als explosieven vraagt?”
“Dat kan ik me niet meer herinneren”, zegt Hesdy blijmoedig.
Zo strompelt de behandeling van de moordzaak voort.
