onderwereldblog.nl

Officier van justitie bij het landelijk parket Koos Plooij kan getuigen als de beste. Dat zagen we al in de zaak van de man met het hondje. Daar moesten de verdedigers aantonen dat Plooij in 2001 wist van de inzet van een DEA-informant. Tijdens de zitting in hoger beroep van de  vrijgesproken “Pet” Jacques K. moesten de advocaten aantonen dat Plooij weet had van één bepaald onderzoek dat liep in 2000. In beide gevallen wist Plooij zich niks meer te herinneren.

Plooij gedroeg zich jongstleden vrijdag hetzelfde als in 2008 over de zaak van de man met het hondje.

Bij binnenkomst en vertrek maakte hij een Japans aandoende buiging van braafheid naar de raadsheren. En eenmaal gezeten, de blik trouwhartig in de richting van de voorzitter, de schouders een tikje deemoedig naar voren, wist hij nergens meer van. Soms raakte hij even met zijn wijsvinger zijn onderlip aan als hij extra zijn best deed om zich iets te herinneren.

Het is natuurlijk ook allemaal onzin. Dat hij zich samen met zijn collega officier Ton Maan als getuige moest melden op de Amsterdamse Prinsengracht. Als er één advocaat in Nederland is die zand in de raderen van een vlotte rechtspraak in Nederland gooit is het die Nico Meijering wel (of hoe heet-ie, Meijerink?). Wat kost dat tijdsverlies wel niet? Net inspecteur Colombo, steeds als je denkt: we kunnen gaan veroordelen, heeft híj nog een paar vraagjes over geheimgehouden stukken, paar nieuwe getuigen, paar verborgen gehouden telefoongesprekjes.

Een man als Koos Plooij kan zich in zijn strijd tegen Het Grote Kwaad toch niet laten stoppen door vraagjes over onderzoekjes uit het jaar 2000? Anders had hij Volkert, Samir A., Mohamed B. en Willem Holleeder toch niet achter het gaas kunnen laten zetten?

Plooij: ‘Voorzitter, in 2000 was ik bezig met Zwolsman, met Mink K. met liquidaties’.

Hij bedoelde maar. Dat hij echt niet meer wist of er in 2000 ook nog een ‘onderzoekje, Amandel zegt u?’ had gelopen naar corrupte politiemannen in Amsterdam, waar hij een aantal rechercheurs onder de tap had laten zetten.

‘Maar’, wilde voorzitter van hem weten, ‘hoe wist u dat het een onderzoek-je was?’

Plooij gaf geen krimp, hoewel hij even leek te schuiven op zijn stoel.

Als je de liquidaties van Klepper, Femer, een opgeblazen gangstermeisje uit het Joego-milieu, Mink en zijn Nachtwachtlaanwapens, en ook nog Willem Holleeder en Cor van Hout aan je hoofd hebt kan een een onderzoek van het Bureau Interne Onderzoeken (BIO) van de Amsterdamse politie toch alleen maar een klein onderzoek-je zijn?