In 1998 was Wim Endstra nog helemaal de man. ING Vastgoed, Deutsche Bank, eigenlijk alle banken wilden best met Endstra in zee. De Telegraaf had toen nog niet geschreven dat Endstra een bankier van de onderwereld was. En toen ging de lading schuiven. Kort na de publicatie van dit verhaal werd een bron in het opsoringsapparaat loslippig over Endstra tegen onderwereldblog. Hij linkte Endstra aan grootschalige cocaïnehandel. In 1998 was er CIE-informatie binnengekomen: Endstra zou medeinvesteerder zijn in een gecompliceerd en goed georganiseerd traject vanuit Zuid-Amerika via de Nederlandse Antillen.
Tot dan was het openbaar ministerie wat betreft Endstra vastgelopen in een moeras van zaken over valsheid, fraude, witwassen. Ontnemingsinitiatieven tegen Endstra zouden stranden op een woud van BV- en andere constructies, zo somberden de justitie-ambtenaren. Maar een een cokelijn, dat was nog eens andere koek.
Diepte-infiltratie zou noodzakelijk zijn, probeer immers maar eens een mede-investeerder op een transport op heterdaad te betrappen, die sjieke mannen blijven doorgaans ver weg van de containers. Gelukkig was de Amerikaanse Drug Enforcement Administration ook geïnteresseerd geraakt in deze Endstra omdat die volgens de DEA zo ‘big’ aan het worden was. Daarnaast zou aan de vraagzijde ook een infiltrant op de heren moeten worden afgestuurd.
Nu zijn diepteinfltranten, een net woord voor criminele burgerinfiltranten, verboden in Nederland maar in de Verenigde Staten niet. Eén en ander kon dus wel geregeld worden, aldus de rekkelijken, als het maar buiten de landsgrenzen zou blijven.
