onderwereldblog.nl

In Nieuwe Revu 31, 1 augustus 2007
Wim van de Pol

‘Als mensen spreken over ‘die keet’ van mij. Daar heb ik echt moeite mee. Het is wel mijn levenswerk…’ Hans Kazan kijkt opzij en bijt vergeefs de tranen weg. Na een lange pauze vervolgt hij met een broze opgewektheid: ‘mijn levenswerk waarin ik al het geld heb gestoken. Waar ik mijn hele leven voor heb gewerkt.’ Kazan zit op een terrasje aan de Zuidspaanse kust in Cabopino. Hij wijst op een hekje naast het blauwe water van het haventje. Elk jaar op vakantie namen ze hier foto’s van de kinderen, vanaf dat ze zó waren. Inmiddels zijn in Nederland alle schepen verbrand. Kazan heeft een miljoenenschuld en het geld van de hypotheek die hij op zijn huis nam is verdampt. Nauwelijks geld om te eten en zijn 13-jarige dochter naar school te sturen. Alles weg. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Hans Kazan is een artiest en een dromer. Uit zijn liefde voor Cabopino en Andalusië kwam de droom voort aan de costa een internationale goochelshow op te zetten. Illusionisme à la Las Vegas, in Torremolinos, voor een internationaal publiek. Niet hijzelf zou de kar moeten trekken maar zijn kinderen: zijn zoons Oscar en Renzo, versterkt met de beeldschone Mara.

Hoog boven het rumoer van Marbella ligt de rust van de Sierra Blanca. De allerrijksten kijken hier vanaf hun bordes over de blauwe zee, die trilt in de hitte. Bram Bakker is een kolossale Noord-Hollander die iets weg heeft van oud-president Clinton. Hij had ooit 64 bedrijven – nu nog 48 – die van alles doen wat geld opbrengt. Op de Nederlandse Antillen kocht hij Budget Car. Hij nam deel aan de aanleg van een zeekabel voor internet van de Antillen naar de VS. In Marbella doet Bakker alleen dingen die hij leuk vindt. Hij navigeert bijvoorbeeld zijn Rolls Royce Phantom naar de jachthaven van Puerto Banus. Zijn gouden regel is: zaken blijven altijd gescheiden van ontspanning. Geen investeringen dus aan de Costa del Sol. Totdat Hans Kazan met zijn droom onder zijn arm bij hem aan de deur kwam. ‘Ik zei meteen: neeeee, niet zo’n klotentheater. Ik wist niks van goochelen en ik kende Hans Kazan niet eens. Hans bleek een aardige man die goed kan praten.’ Kazan wilde met participaties 3,4 miljoen bij elkaar brengen voor zijn goocheltheater. Ria Valk en Lee Towers hadden al toegezegd. Bakker: ‘hij gaf een presentatie in een hotel maar bijna niemand schreef zich in. Ik zeg Hans, je hebt 680 participaties nodig en je gaat 22 jaar lang rente betalen. Dat werkt niet. Toen mijn vrouw begon over twee participaties nemen zei ik: weet je, ik betaal dat theater wel. Ik dacht ach, die 3,4 miljoen, in het allerslechtse geval verkopen we de boel.” Zo kan Kazan vanaf 2005 zijn Magic Palace gaan verwezelijken en raken Kazan en Bakker zakelijk met elkaar verstrengeld. Het Magic Palace zelf zit in Kazan Magic Entertainment waar Bakker de meerderheid van de aandelen heeft. Kazan Enterprise doet de shows en huurt het Magic Palace. De prominente locatie staat al vast: naast het bekende Aquapark van Torremolinos. Niet onbelangrijk detail is dat de grond onder het theater eigendom blijft van de gemeente Torremolinos. Voor de 50-jarige erfpacht moet jaarlijks 72.000 euro worden opgehoest. Maar ach, dacht Kazan, jaarlijks vliegen er acht miljoen vakantiegangers naar de Costa del Sol. In potentie is er markt genoeg voor een goocheltheater met 500 stoelen. Eind mei 2006 moeten de poorten open zijn om zo maximaal het korte hoogseizoen te benutten. Maar in april komt de eerste tegenslag want de bouwkosten vallen tegen. Er moet nog twee miljoen bij. Daarom stort Bram Bakker nog acht ton en neemt Hans Kazan 1,2 miljoen euro hypotheek op zijn huis. De bouw is dan al wel vertraagd en pas op 15 juli is de feestelijke opening. Met 350 stoelen in plaats van de beloofde 500. Volgens Kazan was dat nodig om de bezoekers meer beenruimte te geven.’Ach, het zit toch niet altijd vol’, zei Hans Kazan. Bram Bakker ontplofte. ‘Ik zei Hans, we hebben een kostenplaatje op basis van 500. Bovendien is een theater met 500 stoelen gewoon meer waard.’ De eerste fundamenten onder het businessmodel van het Magic Palace zijn weg. Het wordt erger. Op internet juicht de website aanvankelijk dat alle dagen zijn uitverkocht. Mooi, denkt Bram Bakker. Totdat hij van een journalist van het Algemeen Dagblad hoort dat op een donderdag het theater niet is uitverkocht maar juist potdicht zit. De bezoekersaantallen vallen zodanig tegen dat al de eerste weken het aantal shows teruggaat naar vier per week. Per show komt het aantal betalende bezoekers zelden boven de honderd. Bram Bakker ‘weet niets’ van showbusiness maar ‘weet wel’ dat een show die geen geld opbrengt ‘geen goede show’ is: ‘bij de premiere leek het wel alsof er een paar monteurs uit de garage en een hulp in de huishouding opkwamen. Spijkerbroeken en T-shirts met verschillende kleurtjes. Die stonden dan slordig naast elkaar. Ik zei tegen Hans wie is je choreograaf maar er was geen choreograaf. Althans de choreograaf had de show nog nooit gezien. Hans had wel choreograaf, dat bleek om een danseres uit het Hollands showballet te gaan.’ Het illusionisme kon ook beter volgens Bakker. ‘Bij de première kon het publiek bovenin zo het gat in de grond zien waardoor iemand verdween. Gordijn tekort. Ach ja, kan gebeuren zei Hans. Maar op mij kwam het niet professioneel over, geen Las Vegas in ieder geval.’ En dan is er het verhaal van de bar van het Magic Palace. De schrik van de familie Kazan, in de familie ook wel BBB of Bram Bakker Bar geheten. Bakker had tot zijn onsteltenis gezien dat Kazan uit kostenoverwegingen de bar in het theater had laten vervallen. Bakker: ‘moet je voorstellen, we zitten in Spanje en er is geen bar. De mensen kwamen om 19.00 het begon om 20.00 en er was niks te drinken. Ik heb gezegd: Hans, je móet een bar. Komt die bar zie ik een piepklein barretje. Daar moesten dan een paar honderd mensen omheen staan. Ik zeg, die bar moet zó groot, die werd toen ook zó groot.’ Niet dat het hielp voor de cash flow. Er waren te weinig mensen die 35 of zelfs 65 euro wilden neertellen voor een internationale goochelshow. De marketing wilde Kazan per se in eigen hand houden. Bakker: ‘in augustus zat er nog 350.000 euro in kas. ik zei geef dat geld nou uit anders is het dood geld. Een goeie marketeer verdient zichzelf terug. Kijk naar de deur van de aankomsthal van het vliegveld in Malaga. Jaarlijks 8 miljoen mensen. Dáár moet je dus staan met je flyers.’ Er waren plannen voor grote billboards bij het vliegveld, maar te laat volgens Bakker. ‘Er staat een billboard bij het vliegveld, zei Hans in oktober. Maar ik had niets gezien toen ik aankwam. Bleek dat-ie aan de verkeerde kant van de weg stond. Alleen de mensen die naar het vliegveld toe reden konden het zien, als ze teruggingen. Kijk daar, leuk voor de volgende vakantie. Ja, zo heb je wel tien jaar nodig voordat je show vol zit.’

Illusionisme kost heel wat zweetdruppels, zeker aan de loeihete costa. Voor al dat verdwijnen, rondzweven en weer opduiken is goede conditie vereist. Aan Oscar (26), Renzo (24) en Mara (26) is de show die ze net hebben gegeven niet af te zien. Ze zitten in een tuin aan zee tussen de palmbomen, achter vijfsterrenhotel Torrequebrada in Benalmádena. Prachtige locatie, maar wel duur betaald. En na afloop helpen de roadies van de flamencoshow die erna komt het publiek vlotjes naar buiten. Renzo kijkt alsof hij weinig goeds van het gesprek ziet komen. Maar Mara en Oscar willen graag praten. De zakelijke banden met vader Hans zijn doorgesneden maar de familiebanden zijn sterk gebleken. Oscar heeft nu de zakelijke leiding. ‘Hans moet nu weer keihard voor zichzelf werken. Hij doet reclamespots en werkt aan een nieuwe show voor ons in Nederland. Wij ondersteunen hem nu zoveel als we kunnen’, zegt Oscar. Bij de naam Bram Bakker begint het drietal te zuchten. Oscar: ‘hij laat Hans in de steek. Hij staat anders in het leven en kijkt met andere ogen. Het heeft niet het geld opgebracht wat de investeerders hadden willen zien. Bakker heeft niet geaccepteerd dat je een show stapje voor stapje moet opbouwen.’ Er is een andere kant aan het verhaal, vindt hij, Bakker verdraait de boel. ‘We hebben wel degelijk een tijdje geflyerd bij het vliegveld. Maar dat hielp niet. We gaven veel vrijkaartjes aan taxichauffeurs, hostessen van reisbureaus, receptionisten van hotels. Dát zijn de mensen die ervoor moeten zorgen dat mensen ons vinden.’ Deze avond traden ze op voor een kleine honderd mensen. Aan waardering van het internationale publiek is geen gebrek. Na afloop zetten ouders uit Manchester, Rotterdam en Polen hun gezin op de foto met het Kazan-trio. Iedereen krijgt een hand. Maar met enthousiasme en vriendelijkheid alleen is de keiharde ratrace in de afkalvende toerismebranche aan de Costa del Sol niet te winnen.

In de heuvels boven Marbella brengt een zeebriesje verkoeling. De bloementuin ruist en geurt. Bram Bakker zet de harde cijfers nog eens op een rijtje. ‘Die vrijkaartjes bleken echt niet te helpen, het aantal betalende bezoekers bleef laag.’ Het Magic Palace bracht in het najaar van 2006 maandelijks zo’n 30.000 euro in het laatje maar de lasten waren twee ton. Zuchtend stopten Bakker en een andere investeerder er toen ieder nog een ton in. Maar halverwege november wilde Bakker er eigenlijk vanaf. ‘We hadden een gentleman’s agreement dat we de boel zouden verkopen als het niet liep. Ik zei: als we het nu wegdoen dan komen we er nog netjes mee weg.’ Maar daar was Kazan het niet mee eens. Hij wilde per se doorgaan, met als consequentie iedere maand oplopende kosten. ‘Ik wist van de erfpacht en dat er vijftig jaar waren om de investeringen terug te verdienen,’ zegt Bakker. ‘Maar wat er verder in het contract met de gemeente stond wist ik niet.’ Die aap kwam afgelopen december uit de mouw. Het contract blijkt bol te staan van de kleine letttertjes en is allerminst doorzichtig. Als het Magic Palace zich niet aan een aantal voorwaarden houdt kan het pand zomaar komen te vervallen aan de gemeente. Bijvoorbeeld: in het Magic Palace mag contractueel alleen gegoocheld worden. Dus een serie lucratieve optredens van Jantje Smit of de Dolly Dots om de kas te spekken zit er niet in. Bakker: ‘de burgemeester van Torremolinos moet hiervoor persoonlijk toestemming geven. Ik had een potentiële koper die de burgemeester goed kent en wel wilde onderhandelen met ons. Hans wilde er niks van weten.’ Rond de jaarwisseling is de sfeer tussen Kazan en Bakker al op een lagere temperatuur. Dan komt er voor Bakker einde aan zijn twijfel: ‘De druppel was dat ik hoorde dat Hans zonder mij in te lichten bezig was een hypotheek te regelen op het theater. Dat kan dus niet want het theater is zekerheid op mijn geld. Bovendien wordt het theater minder waard als er een hypotheek opzit. Daar heb ik toen bij die bank een stokje voor gestoken. En reken maar, ik had een goede bron.’ Op het zinderende terras van Cabopino verschiet Hans Kazan van kleur. ‘Dat is een infame leugen. Dat zou een onrechtmatige daad zijn geweest. Het was een privéaangelegenheid. Het ging om een verhoging van de hypotheek op mijn huis. Om eten en drinken te kunnen kopen. Niet om het Magic Palace. Ongelofelijk, Bakker is gewoon slecht.’ Kazan zegt tegen Nieuwe Revu zijn gelijk te kunnen bewijzen, maar komt er niet uiteindelijk niet mee over de brug. Bakker wil Kazan ontslaan als directeur. In januari vraagt hij aan Kazan een aandeelhoudersvergadering uit te schrijven maar Kazan doet dat niet. Via een dwangbevel van de notaris komt er toch een vergadering waar Kazan niet komt opdagen. In februari is Hans Kazan directeur af en geen mede-eigenaar meer van zijn goochelpaleis. Sinds maart staat het Magic Palace als een spookhuis te verstoffen in de zon. Kazan heeft met zijn Kazan Enterprise als huurder nog wel de sleutel van het Magic Palace. Bram Bakker mag de eigenaar zijn, hij komt er niet in. Bakker betaalt de beveiliging, de verzekering en de erfpacht maar de sleutel voor zijn pand krijgt hij niet. Ook niet om potentiële kopers rond te leiden. ‘Tsja’, zegt Oscar Kazan, ‘wij zijn de huurders en wij zijn verantwoordelijk. Dus wij bepalen wie er in komt.’ En zo zitten Bakker en Kazan in een patstelling. Zolang Kazan de huur niet opzegt kan Bakker niets met het Magic Palace beginnen. Aan Kazan de vraag waarom hij de huur niet opzegt. ‘Nee’, zegt deze, ‘het is Bram Bakker die de huur niet opzegt. Wij willen alleen dat er geen open eindjes zijn. Dat hij me niet mijn hele leven kan achtervolgen en ons aansprakelijk stellen. Dat heeft onze advocaat gezegd.’ ‘Nee’, zegt Bakker, híj wil er niet uit. Hij heeft me gezegd ga maar naar de rechter om me eruit te krijgen. En verder wil ik natuurlijk wel met hem praten over de huurschuld van 1,8 miljoen euro.’ Nog meer schuld dus voor Kazan. Overigens: naast de schuld van ruim vijf miljoen die zijn bedrijf heeft aan Bakker blijkt hij ook nog privé ruim een miljoen uit te hebben staan aan een vriend van de familie. Ook die zit nu als Bram Bakker met een uitzichtloos verlies.’ Als triest sluitstuk is er nog de hypotheek 1,2 miljoen op zijn huis. Oscar Kazan: ‘iemand als Bram Bakker heeft nog steeds een huis en auto’s en veel geld op de bank. Mijn vader is echt alles, alles kwijt.’

Maar daarmee is hij bij Bram Bakker aan het verkeerde adres. Bakker voelt zich gegriefd dat Kazan alle contact met hem verbroken heeft en alleen nog via advocaten wil communiceren. ‘Elke hand die ik uitstak om hem te redden heeft hij geweigerd. Ik kijk niet op 25.000 euro of een ton. Ik wil mensen altijd recht kunnen aankijken. Hans kan mij niet meer recht aankijken. Ik hem wel.’ Bakker vraagt zich af of Kazan niet een hele grote goocheltruc uit te zit spelen. Hij zou een geheime deal kunnen hebben met de burgemeester van Torremolinos met wat rijke Nederlanders van de costa op de achtergrond. Bakker denkt dat de hele impasse ertoe kan leiden dat de gemeente het pand uiteindelijk in gaat pikken. ‘Dan heeft de gemeente Torremolinos voor niks een mooi theatertje erbij. Als dank voor bewezen diensten heeft de show van Hans daar een lekker goedkoop onderkomen. En ik kan fluiten naar mijn geld.’

Op het terras heft Kazan zijn handen ten hemel bij zoveel nare aantijgingen. Toch is wel de vraag waarom de show van zijn kinderen een dure zaal in een hotel huurt terwijl het Magic Palace leegstaat. ‘Daar optreden zou te emotioneel zijn voor Hans’, zegt Oscar Kazan. Zijn vader: ‘ik ken ieder kabeltje, ieder schroefje. Dat kan niet’. Maar ja, hij hoeft hier natuurlijk niets mee te maken te hebben. Verder zegt Kazan dat voor de hypotheek op zijn huis een ‘tijdelijke regeling’ is getroffen. Het lijkt toch sterk dat een bank zoveel geduld zou hebben met een particulier die zakelijk zo aan de grond zit. Bakker vermoedt dat een welgestelde Nederlander is bijgesprongen. Bakker: ‘Hans Kazan liegt nooit. Dat is een rode draad. Bij RTL Boulevard zegt hij bijvoorbeeld dat de zaal volzit. Als er maar 20 of 40 betalende bezoekers zijn en de rest heeft vrijkaartjes liegt hij niet. Maar hij spreekt toch ook niet de waarheid.’

Waarom vraagt Bram Bakker eigenlijk het faillissement van Kazan niet aan? ‘In Spanje moet degene die het failissement aanvraagt de curator betalen. Je denkt toch niet dat ik nu nog een cent aan Hans Kazan ga besteden? Laat een ander het maar doen. Er zijn nog wat andere crediteuren die een paar ton krijgen.’ Aan Bram Bakker de vraag of hij niet ook zakelijk een verkeerde inschatting met dit project heeft gemaakt: ‘ik zeg niet dat ik hier geen schuld heb.’ Aan Hans Kazan de vraag of hij niet een slimmer contract met de gemeente had moeten sluiten: ‘nee, het was mijn droom. Ik dacht er niet aan dat het fout zou gaan.’ En aan Oscar Kazan de vraag of zijn vader geen fouten heeft gemaakt: ‘nee, hij heeft zoveel liefde, zoveel passie. Het enige dat je hem kwalijk kan nemen is dat hij zijn droom heeft nagestreefd.’ De Spanjaarden van de jachthaven in Cabopino kennen Hans Kazan al heel lang. Komen hem spontaan een hand geven, een drankje, sigaretten. Als bij Kazan op dat snikhete terras de tranen komen denkt hij misschien aan dit plekje waar hij zo van houdt. Smaakvol te midden van het beton van Torremolinos aan de ene kant en de villas en de financiële geweldenaars van Marbella aan de andere kant. Misschien beseft hij dat hij heeft misgegokt. Zijn droom is uiteengespat en hij moet weer gaan ploeteren zoals hij 25 jaar lang heeft geploeterd. Vandaag staat hij opnieuw waar hij stond toen hij 23 was. Maar nu is hij 53 en alles kwijt.