onderwereldblog.nl

Nieuwe Revu 19-07-06
Het hoofd van de dienst ruimtelijke ordening van de gemeente Marbella (125.000 inwoners) verplaatste zich jarenlang per helicopter. Al vliegend boven de luxe villa’s en appartementen moet hij wel eens hebben gemijmerd hoe lang zijn corruptie-mallemolen nog door kon gaan. Juan Antonio Roca hield tijgers in zijn tuin, bezat een stal met tientallen volbloed racepaarden en had de gehele gemeenteraad van Marbella omgekocht. Alle raadsleden van alle grote partijen, behalve een eigenwijze groenlinkser, had hij 300.000 euro betaald. Hij had ook de burgemeester in zijn zak alsmede de plaatsvervangend burgemeester. Zijn doel: astronomisch verdienen aan het volbouwen van de heuvels rond Marbella. Natuurgebied bebouwen? Bouwvergunning? Woonvergunnning?Vanaf 40.000 euro was alles mogelijk. Ook al doordat de rijken der aarde zich nu eenmaal graag een huis in Marbella aanschaffen. Grond kost in Marbella meer dan in London of Parijs: er is al eens 13.000 euro per vierkante meter betaald. Roca kon blijven vliegen tot de ochtend in april waarop de Spaanse premier Zapatero een speciale kabinetszitting bijeenriep over Marbella. Het was een democratisch unicum: Zapatero ontbond de corrupte gemeenteraad. Operatie Malaya ging van start. Meer dan 25 personen gingen achter de tralies, onder wie Roca, de burgemeester, de vice-burgemeester en de politiechef. Burgemeester Yagüe, die enige gelijkenis met de Nederlandse zangeres Vanessa vertoont, had de hechtingen van haar laatste liposuctie nog in de buik. De arrestanten zouden voor 2,4 miljard euro’s aan steekpenningen hebben gecasht. Eind juni volgde een tweede golf van arrestaties. Ditmaal belandden vooral gemeenteraadsleden en grote bouwondernemers achter de tralies. Marbella is een cliché. Witwassen van drugsgeld en liquidaties van criminelen. Megalomane jachten van superrijken in de haven van Puerto Banus. Koning Fahd van Saoedi Arabië die een kopie van het Witte Huis in Marbella liet neerzetten. Het cliché klopt. In Marbella komt de poen van boven- en onderwereld samen. In de jachthaven Puerto Banus kost een parkeerkaart 1500 euro per jaar. Een schijntje voor de bezitters van de Rolls Royces, Lamborghinis, Ferraris en andere showcases uit de buitencategorie. Wie niet meedoet aan de parade van luxe komt zich, zoals wij, vergapen. We gluren naar het interieur van een Rolls en de gelukige bezitter begluuurt ons misschien van achter zijn cocktail op het terras. We staan bij de Sinatra-bar. Daar gebeurt het, zo is ons verteld, en het klopt. Er zijn een paar groepjes bezig door te zakken. “Heel wat golftripjes naar Marbella eindigen in een bachanaal hier in Puerto Banus”, zegt een Nederlandse vijftiger die tegen de bar hangt, hij hoeft z’n naam niet in de krant. Pas na middernacht valt bij ons het kwartje. In de tientallen danscafés van Puerto Banus komt een hoeren en snoeren op gang dat zijn weerga niet kent. Honderden jonge meisjes uit alle streken van de wereld zijn er voor een nacht te koop. De klanten zijn rijk en van alle leeftijden. Een Nederlandse inwoner van Puerto Banus: “vraag aan een meisje hoe ze heet en zegt 300 euro. Dat is de prijs. Dit gaat zo elke nacht, zeven nachten in de week, het hele jaar door.” Ten slotte: er wordt flink gesnoven in Marbella. Het invalidentoilet van een dure beachclub is voortdurend bezet door minstens twee of drie feestgangers. In de cafés van Puerto Banus zien we kleine pakjes snel wisselen van hand. Marbella is een cliché. Maar er bestaat een ander Marbella, slechts enkele kilometers verderop. Vanaf het terras van de golfclub Aloha zien we de jachthaven van Puerto Banus ver beneden ons. In de hitte van de vooravond zitten we onder een wit scherm te genieten van een koele zeebries. Biertjes, olijfjes en nootjes landen zacht op het witte tafelkleed. De leden van het Nederlandse golfclubje Tulipan (Tulp) hebben net een paar balletjes weggeslagen. Een oud-steigerbouwer, een oud-Pepsi-man, het is de wereld van de pensionado’s. Rotterdams mengt zich moeiteloos met bekakt. Tevredenheid regeert: geen regen, geen blauwe enveloppen, geen files, geen Nederland. Terugkeren: nooit meer. “Spanjaarden werken hier nu vooral in de horeca, ik denk dat ze over een tiental jaar vooral in de verzorging zullen werken om ons te verzorgen. Ziekenhuizen zijn hier ook prima. Zonder wachtlijsten.” Een Rotterdammer: “Als je een dippertje hebt moet je even de fileberichten in Nederland bekijken.” Alleen al in Marbella zijn vele tientallen golfbanen, er staan er in heel Andalusië nog 146 gepland. Veel nieuwbouwprojecten voor pensionado’s liggen rondom een golfbaan. “Aan de Costa Blanca en aan de Cote d’Azur heb je ‘s winters dode steden en dorpen. Hier bruist het altijd, zomer en winter,” zegt Hans Wohl, sinds tien jaar makelaar in Marbella. “Er zijn overal toprestaurants en het voorzieningennivaeu is uitstekend. Hein Arts begon een internetsite en een glossy voor de Nederlanders aan de Costa. Inmiddels is hij bezig met het opzetten van een WK golf voor (ex) profvoetballers, volgend jaar in Marbella. “Er is nog zoveel meer dan Puerto Banus”, zegt Arts. “Er zijn hier gewoon heel veel gewone mensen die afkomen op het leefklimaat en de temperatuur.” De meeste Nederlanders die in Marbella een zaak beginnen zitten in het onroerend goed. Zoals Paula en Eric Muller. Ze hebben genoeg van Nederland. Paula: “in Nederland had Eric een Ferrari, maar mensen staken hun middelvinger op als hij voorbij reed, hier steken ze hun duim op als je een mooie auto hebt.” Er wonen aan de Costa del Sol naar schatting 35.000 Nederlanders en nog veel meer Britten en Ieren. Langzamerhand wordt gaat de zee van dure appartementen en villa’s langs de Costa del Sol op Californië lijken. Nergens in Europa wordt zoveel gebouwd als hier. Overal zijn hijskranen en makelaarskantoren. Studies wijzen uit dat er nog een potentiële markt van tussen de 400.000 en 800.000 alleen al Europese kopers is voor een huis aan de Spaanse kust. “De baby-boomers moeten nog naar beneden komen”, zegt makelaar Wohl. Greenpeace wijst in een recente studie op de schaduwkant: het ontstaan van een stedelijke woestijn in een kustgebied die het ecologisch evenwicht verstoort. En nu hangt boven Marbella een donkere wolk van corruptie. Zo’n 30.000 huizen zijn illegaal gebouwd of uitgebreid. De politie heeft de bouw van vele projecten stopgezet en verzegeld met politielinten. Zijn de middels corruptie gebouwde projecten nu rijp voor de sloop? Advocaat Rafael Fontán Zubizarreta denkt van niet. “Dat zou tot een stortvloed van procedures leiden. Bovendien heeft noch de gemeente noch de Spaanse staat geld voor eventuele schadeloosstelling.” Fontán Zubizarreta voorziet een grootscheepse legalisering. Toch zijn er honderden mensen de klos. “Wie al betaald heeft voor een huis waar nu een politie-lint omheen zit zullen moeite hebben hun geld terug te krijgen. In veel andere gevallen zullen bouwbedrijven en projectontwikkelaars gaan betalen.” De corruptie in Marbella is waarschijnlijk het topje van de ijsberg zijn want aan alle Spaanse costa’s speelt hetzelfde probleem. Door de druk op de markt is de groei te onstuimig geweest en kon het bestuur de groei nauwelijks bijhouden. Hein Arts vertelt het verhaal van een boer in een dorp langs de kust die tot zijn eigen verbazing burgemeester werd gemaakt. “Niet lang daarna kreeg zijn vrouw een nieuwe scooter en hij een Rolex. Zo wordt zo’n man opgezogen in het systeem.” Traditioneel is de controle van de Spaanse overheid op onroerend goed-transacties niet adequaat. Arts: “bij iedere transactie gaat er zwart geld mee. Een envelop komt tevoorschijn als de notaris even naar de WC gaat. Dan kunnen er razendsnel enorme bedragen over de tafel gaan, zeker als er meer partijen bij zijn betrokken. Volgens makelaar Hans Wohl zijn dit soort toestanden steeds zeldzamer en wordt de controle beter. Toch is door de corruptie en de snelle groei heel veel grijs, zwart en crimineel geld naar de Costa del Sol gevloeid. Klaas Bruinsma kwam er al vaak – zijn keurige – familieleden wonen er nog steeds. Zwarte Cobra Henk R. handelde er in onroerend goed. Willem Endstra kocht er ook een huis voor zijn moeder. Een andere topper uit het Nederlandse milieu, Stanley H., bewoont er huizen en schepen. Maar ook Paul de Leeuw komt veel in Marbella. De top van de boven- en de onderwereld liggen in Marbella vlak bij elkaar. We lopen, niet ver van diens huis, bij de kassa van een supermarkt Robin van Persie en vriendin Bouchra tegen het lijf. Ze sjouwen met een enorme voorraad boodschappen. Robin lacht vriendelijk maar vermoeid. Hier de Nieuwe Revu tegenkomen vindt hij duidelijk een tegenvaller. Bouchra: “Nee, nee, dit is privé.” Gehinderd door de plastic boodschappentassen wurmen ze zich in een Peugeot 206 die er spoorslags vandoor gaat. Nog geen 200 meter van de supermarkt woonde de Amsterdamse drugsbaron Greg R., inmiddels al jaren gedetineerd in een Nederlandse gevangenis. In dit huis zou, zo verklaarde een voormalig medewerker van R. in 1999 aan de rechter-commissaris een armband, twee oorringen en een ketting van Koningin Beatrix verborgen hebben gelegen onder een tegelvloer. Deze juwelen zouden zijn gestolen, mogelijk tijdens een verblijf van Beatrix in het buitenland. Greg had de juwelen als appeltje voor de dorst voor 500.000 op de kop getikt en mee naar Spanje genomen in zijn Lamborghini. De rechter-commissaris hield verdere details “in het landsbelang” geheim. Nico Meijering, advocaat van Greg R., zegt dat er inderdaad een zoeking in het huis heeft plaatsgevonden. Daarbij werd werd een stukje van een tegelvloer opengebroken maar er werd niets gevonden. Meijering: “Greg ontkent dat hij juwelen van Koningin Beatrix in bezit heeft gehad.” Op loopafstand van het huis van Greg R. vinden we de stierenvecht-arena van Puerto Banus. Hier wilde Erik de Vlieger met een aantal partners een 12-hoog multifunctioneel centrum ontwikkelen. Ze kochten de Plaza de Toros voor 6,5 miljoen euro om het op te leuken met dure winkels, een sportcentrum en een middelgrote zaal voor popconcerten en feesten. “Het was een gouden gedachte”, zegt een Nederlandse onroerend goed-specialist uit Marbella. “potentiëel was het een klapper maar het ketste af op 30.000 euro. Doodzonde!” De Plaza de Toros werd verkocht aan een bouwondernemer, die overigens inmiddels is opgepakt. Daar vlak in de buurt woont vaste Marbella-ganger René Froger. Overal klinkt de anecdote over Froger die in de Pianobar van Puerto Banus een spontaan privé-concertje verzorgde ter ere van Willem Alexander en Maxima, waarbij de drank rijkelijk vloeide. Nederlandse beroemdheden kunnen hier nog rustig naar het strand. Ook het verhaal over Paul de Leeuw die vaak met vriend en zoontjes aan het strand zit horen we vaak. Strandtent Bora Bora is een Nederlandse pleisterplaats. Geen dure opsmuk maar gewone plastic stoeltjes. Roy Makaay bekeek hier licht sjacherijnig een paar wedstrijden van het Nederlands elftal tijdens het WK. Ook hier treffen we louter tevredenheid. Bijna iedere dag borrelt hier een groepje jonge Nederlandse immmigranten samen de dag uit. Michel, succesvol financiëel adviseur in Nederland begon Spanje opnieuw. Hij woont nu vlak achter het strand. “Mijn kinderen gaan naar een prima Engelse school, ze worden drietalig opgevoed.” Herman, vermogensbeheerder: “ik werk nu vier dagen in Zwitserland. Met Easyjet is dat makkelijk te doen. We zijn met onze drie dochters gegaan. Iedereen is blij. Ze hebben allemaal een eigen mobiele telefoon gekregen: kunnen ze zo vaak als ze willen naar Nederland bellen.” Het gonst vaak in Marbella. David Beckham is vanavond in de stad en hij wil gaan stappen met een paar voetbalvrienden. Beachclub Silks on the Beach wordt getipt. Maar eenmaal daar aangekomen heerst serene rust. Dan maar naar Nikki Beach, doorgaans een verzamelpunt van internationale en Nederlandse celebrities. Gerard Joling mag hier graag rondrollen tussen de palmbomen op de strandbedden van 30 euro per dag. De Nederlandse Marie-Claire Holthuizen is er pr-manager. Ook zij verwacht Britse voetballers. Vanaf middernacht trekt een lange stoet duur maar schaars geklede, voornamelijk Engelse meisjes naar binnen. Een wodka kost 11 euro een biertje vanaf 7 euro. De bar begint nu serieus warm te draaien dus wie bij de bar bestelt moet lang wachten. Beter is een tafel op de VIP-tribune. Een fles champagne kost dan wel 987 euro maar die komt wel snel. De meisjes concentreren zich rond tafels op de VIP-tribunes waar flessen wodka staan opgesteld en bladen vol champagneglazen doorkomen. Het in het wit gestoken personeel trekt sprintjes om de drank op tijd bij de VIP-tafels te krijgen. Bij de ingang is wat aan de hand. Een reusachtige Londenaar, te oordelen naar zijn cockney-accent, is ontevreden. Hij heeft een rood overhemd aan, en zwarte krullen die overal vandaan lijken te komen. Hij heeft een conflict over zijn auto die, volgens de portiers, te dicht bij de ingang staat geparkeerd, namelijk vrijwel in de deur. Verplaatsen dus, proberen de portiers, maar daar kan geen sprake van zijn. “Fucking Nikki Beach, you should work on your fucking attitude”, brult de Londenaar tegen een portier die een kop kleiner is. De portier wijkt achteruit door de grote overtuigingskracht van de man in het rood. De discussie wordt gesloten: “Eddy, gimme the fucking keys and close the car.” Eddy is ook een Londenaar, met roots in de West-Indies. Waar de man in het rood door zijn lengte opvalt heeft Eddy het vooral in de breedte gezocht. Een flinterdun truitje spant zich glimmend over zijn biceps. Eddy beent samen met de man in het rode hemd naar binnen. De portier sist wat en maakt zijwaartse bewegingen met zijn bovenlijf. Een lief deurmeisje in het wit aait even troostend over zijn onderarm. Twee kaalgeschoren vijftigers met een bezorgde uitdrukking op het gezicht schieten de twee Londenaars te hulp maar het is niet meer nodig. Gerustgesteld keert het viertal terug naar hun VIP-tribune, onderling nog wat nablaffend over de onbeschaamdheid van de staf van Nikki Beach. Als we het verhaal vertellen aan Marie-Claire Holthuizen schudt ze haar hoofd. “Ik ken ze. Deze avond is geboekt door een externe Britse party-promotor. Het is een uitzondering. We hebben ook een jazzavond voor veertigers en vijftigers. Andere feesten zijn leuker”. Op de dansvloer laat een meisje in bevallig blauw laat zich fotograferen op de dansvloer. Na de foto vraagt ze ons of Reo Fedinand nog komt. We denken het niet, we hebben Becks ook nog niet gezien. Maar toch: alles is hier mogelijk. De steenrijke Iraniër Adnan Khasoggi is ook aan Marbella verbonden. In de jaren tachtig verschansde hij zich in de heuvels boven Marbella. Om gasten als Liz Taylor naar de feesten in zijn villa te vervoeren zette hij helicopters in. Hij verdween uit Marbella nadat hij als wapenhandelaar in de Iran-Contra-affaire te boek was gesteld. La Zagaleta, een natuurgebied van 2000 hectare, is nu het meest exclusieve deel van Marbella. Chris Doreleijers begeleidt de bouw van reusachtige villa’s die zijn klanten hier neer laten zetten. “Zelf bouwen kan hier vanaf 3 miljoen euro, de grond is hier ver van de kust relatief goedkoop.” Vanaf een helicopterplatform kijken we over de beboste heuvels met hier en daar een villa. Het is eigenlijk een soort reservaat waar alleen bewoners naar binnen mogen. Bij de poort noteren geuniformeerde wachters ons kenteken. Doreleijers heeft toestemming moeten vragen aan zijn klant om ons toegang te geven. La Zagaleta is het domein van de allerrijksten die in volstrekte anonimiteit willen leven. Doreleijers leidt ons rond in een net opgeleverde villa vol met roze marmer en maar liefst acht badkamers. Hij is de discretie zelve. Hij wil alleen kwijt dat in La Zagaleta “meer dan dertig Nederlanders” een huis hebben. Doreleijers heeft zijn bouwbedrijf in Eindhoven verkocht om hier opnieuw te beginnen. “Hier voel ik me een wereldburger.” Het is moeilijk voor te stellen dat Willem Holleeder iemand een kopstoot zou hebben gegeven in de La Quinta Golf Club. Het clubhuis – een sublieme architectenfantasie met als thema de Engelse koloniale stijl – overziet de gehele gemeente Marbella. Vogeltjes fluiten en personeel in livrei laat de ijsblokjes rinkelen. Verschillende Nederlanders in Marbella fluisteren tegen ons over de kopstoot van Willem. Het verhaal staat ook in een politiedossier. Probleem is alleen dat het verhaal niet klopt, volgens deze getuige, die zijn verklaring heeft ingetrokken. Willem Holleeder was echter wel geregeld in Marbella en Torremolinos te vinden. Belangrijk contact van Holleeder aan de Costa is Rob Grifhorst. Grifhorst was korte tijd medeverdachte in de ontvoeringszaak van Heineken. Hij deed zaken met Endstra en Holleeder, onder meer rond de Casa Rosso op de Wallen. Nu zou Grifhorst eigenaar zijn van Club Selecta in Torremolinos, mogelijk de grootste sexclub van Europa. “Het is een hele sjieke club, echt zo’n tent waar de notaris en de directie komen neuken,” zegt een Nederlander die de club kent, “daar worden echt karrevrachten met geld verdiend. En er hangen grote Nederlandse criminelen aan de bar.” Een geheel andere club is de Nederlandse Social Club in oprichting. De eerste Nederlandse society club aan de Costa del Sol houdt in de palmentuin-aan-zee van het luxe Kempinsky Hotel in Estepona haar premièrefeest. Het is niet bedoeld voor Johnny en Anita uit Torremolinos. Meer voor de crême-de-la-crême van de Nederlandse gemeenschap, lees: de Nederlanders uit de omgeving van Marbella. Frits Bom, vakantieman in ruste, blijkt aan de Costa del Sol een prima plekje gevonden te hebben, net als Jacques d’Ancona. Verder hapt er nog een scala aan miljonairs en gewone mensen aan de champagne, zoals Jacques Snoek (textiel), een oude kracht van Barretje Hilton. Dirk en Maarten (chatboy.nl) weten niet of Gordon hier ook een huis heeft. “Maar hij wilde ooit wel een privé-jet aanschaffen met René Froger om makkelijk langs te kunnen komen. Dat moest dan in een BV’tje. Een naam had-ie al: Ordin-Air.” Marie-Claire Holthuizen heeft een avondje vrij van Nikki Beach. Via een stage voor de Bredase toeristenschool kwam ze in Marbella terecht waarna ze werk vond als pr-assistant van Julio Iglesias, ook Marbella. “Drie jaar lang werd ik geleefd en heb ik de hele wereld rondgezworven, dat kon niet eeuwig doorgaan. Ik ga nog steeds wel om met filmsterren en andere mensen uit de society. Dat wereldje is soms wat afstandelijk en kil. Gewone mensen kom ik niet echt veel tegen, ook al omdat ik heel veel werk. Ik maak niet veel echte vrienden en heb al twee jaar geen relatie. Maar het blijft leuk om bijvoorbeeld mee te gaan naar Ibiza om een weekje te toeren op een jacht.” Over het smijten met geld door de superrijken is ze nuchter. “Ik vind het ook zonde van het geld maar er zijn nu eenmaal mensen die geld rond willen spuiten en ook mensen die daar naar willen komen kijken.” Het Social Club feest is duidelijk een succes. “Hier staat een flink aantal miljoenen bij elkaar, maar ook een flink aantal jaartjes bajes”. Maar ja, het is gezellig deze avond in het Kempinsky Hotel. Gaston Starreveld, de TV-prijsuitreiker van de Postcodeloterij, is ceremoniemeester en DJ. Starreveld knipoogt: “Ik ga zo André Hazes draaien. Dat is grensverleggend want dat doe je niet voor het keurige Nederlands Marbella-publiek. Hazes kwam hier graag. Ik heb veel met hem gewerkt.” Even later zweeft de stem van André uit de Gerard Doustraat tussen de palmbomen. Starreveld kijkt een moment ontroerd voor zich uit. “Ja, zeg het maar André”, prevelt hij in de microfoon, terwijl hij naar een volgend CD’tje zoekt. Het is kwart over één, bijna sluitingstijd voor de Nederlandse Club Social. Nog vroeg in Marbella. Marie-Claire Holthuizen is op weg naar de glitter van nachtclub Olivia Valere in de heuvels, vlak achter het Witte Huis dat wijlen koning Fahd heeft nagelaten aan zijn geliefde Marbella.