Een hoge politieman fluisterde mij eens in: ga nou toch eens op die Moszkowicz zitten. Ik keek hem aan en dacht: ‘doe het zelf’. Waarom zou een journalist dat moeten doen? Is een topadvocaat geen hoofdprijs voor de Amsterdamse politie? Hier zit wat achter, dacht ik nog.
Sindsdien is al heel wat water door de Herengracht gekabbeld. Jaren terug lispelde Bram me daar op kantoor, het was een schemerige namiddag, een fantastisch verhaal in het oor. Over een cliënt van hem waar een inkijkoperatie zou zijn geweest. Het mooie was: cliënt had alles zelf laten filmen. Lachen met die sukkels bij de politie. Die cliënt was natuurlijk Willem Endstra. Het was lang voor de tijd dat de naam Endstra voor 238.000 hits op Google zorgde. Ik weet het nog goed. Willem Endstra dook met zijn Convoy Vastgoed op internet alleen op als sponsor van de ijshockeyvereniging. Hij stond in die tijd ook in een keertje op de societypagina van de Telegraaf. Ik kon niks met het verhaal doen, Endstra was toen iets voor vakidioten.
Alles was nog goed in dagen. Het was nog voor 2002: John Mieremet was nog niet beschoten op de Keizersgracht.
Daarna gaat alles mis rond Endstra. Tussen Endstra, Holleeder en Mieremet botert het onderling niet meer. Er waren eerst heftige discussies om geld dat bij Endstra was weggezet. Maar nu, na de schietpartij op de Keizersgracht is het vertrouwen weg. Mieremet besluit de stop uit Endstra te trekken door hem in De Telegraaf als de bankier van de onderwereld neer te zetten. Endstra spartelt.
Vanaf dat moment beginnen de nare verhalen over Bram Moszkowicz op te duiken. Endstra heeft inmiddels een andere advocaat. In 2003 spreekt Moszkowicz in het geheim met de politie over zijn “zorgelijke” relatie met Holleeder. Holleeder kwam hier achter. Als Moskowicz zegt over dit contact eerlijk tegen zijn cliënt te hebben verteld, ben ik zo vrij daar aan te twijfelen. In ieder geval: Moszkowicz beticht de politie wel van het spelen van een “vies spelletje”, tussen hem en cliënt Holleeder is het vertrouwen weg. In het Holleeder-dossier duikt een proces-verbaal over het contact tussen Moszkowicz en de CIE op. De twee zijn uit elkaar maar nog wel vervlochten; Moszkowicz weet te veel over Holleeder. Moszkowicz is in het milieu overigens een beetje aangeschoten wild, lijkt me, wie wil een advocaat die praat met de Criminele Inlichtingen Eenheid?
Hij zit in spagaat. Holleeder telefoneert en vergadert aan de Herengracht. Hij komt langs “als de prullenmand scheef staat”. Hij intimideert Endstra ten kantore van Moszkowicz. Holleeder vertrouwt Moszkowicz voor geen cent, hij moet hem onder controle houden. En hoe komt Moszkowicz van Holleeder af? Kan niet. Moszkowicz moet Holleeder helpen, zo vindt deze.
Aan de borreltafel is het makkelijk Moszkowicz een maffia-maatje te noemen. Nare - en anonieme - verhalen genoeg. Maar wat zijn die feiten dan? Heeft Bram zich vergaloppeerd aan criminele zaken? Of is hij door zelfoverschatting met open ogen in de tang gelopen? Was hij de verkeerde advocaat, van de verkeerde cliënt op het verkeerde moment?
Tenslotte die hoge politieman die me op het spoor van Bram wilde zetten. Hoe meer druk op Bram hoe beter, dacht deze toen, zo denk ik nu. De druk is hem nu te veel geworden.
En wie weet: misschien viel het dreigingsbeeld nog wel mee, dat weet alleen de politie. In ieder geval: de politie wint ook wel eens een hoofdprijs in de cynische strijd tegen de onderwereld.
