Hij werd er gek van. Rechercheur Jacques K. wist al tijden dat zijn eigen collega’s hem wilde laten uitglijden. Op tal manieren werd hij bespioneerd en zelfs afgeluisterd. De stroom in zijn auto bleek uitgevallen. De garagehouder sprak van rare draden in zijn auto. Vreemde inbraken in zijn huis. Afwijkende opdrachten.
Hij sprak erover met zijn chefs maar kreeg nul op het rekest: niks aan de hand, Jacques, je ziet spoken. Jacques was lastig en kritisch. En hij ’schreef alles op’. Jacques lag niet meer lekker bij de leiding van het korps.
Toeval of niet: hij moet strafrechterlijk opdraaien voor de talloze lekincidenten die de Amsterdamse politie beroemd hebben gemaakt. Jacques werd ‘De Pet’. Maar na een half jaar detentie en zeker vier jaar onderzoek zijn bijna alle ‘lekincidenten’ uit de ten lastelegging verdwenen.
Behalve ééntje: een valstrik van justitie. De blunder van Jacques.
K. krijgt de opdracht een envelop naar de KLPD in Driebergen te brengen, met daarin ‘belangrijke informatie’. Een proces-verbaal met informatie over Mink K. Vreemd, denkt Jacques, waarom faxen ze niet. En waarom eigenlijk naar Driebergen als afzender en adressant in hetzelfde gebouw in Amsterdam ook een kantoor hebben? Waarom is de envelop open?
K. pakte met een velletje papier het verbaal uit de envelop en las de informatie over Mink K. Het verhaal was overduidelijk verzonnen en grote onzin. Maar het kwaad was geschied. Klik, deed de geheime camera in zijn auto, klik.
‘Als u dacht wat een kolder. Waarom heeft u die envelop niet in de bosjes gegooid?’, wilde de voorzitter van de rechtbank weten. ‘Als u al wist dat ze u te grazen wilden nemen?’
‘Ik wist het niet meer, ik was ten einde raad. Ik dacht ik doe het op mijn manier.’
K. maakte het nog erger. Hij regelde een bijeenkomst met een kennis, Hans van E., een ontslagen rechercheur die contacten heeft gehad met Dino S.
Opgeruimd staat netjes, dacht de Rijksrecherche en K. ging als zware crimineel met skibril op naar het huis van bewaring in Almelo. Lastige Jacques was zijn baan kwijt.
Hij heeft nooit een verklaring afgelegd gedurende maanden detentie. Pas voor de rechtbank is hij begonnen te praten.
Voorzitter: ‘Waarom heeft u die informatie doorgegeven aan Hans van E.?’
‘Daar wil ik niet over praten’, zegt K. bitter.
Even later spreekt hij toch. Voor het eerst beantwoordt hij deze vraag, het restant van de aanklacht tegen hem, misschien geprikkeld door de officier van justitie die zijn verdachte eindelijk in de touwen voelt hangen.
‘Ik dacht dat Hans van E. aan de leiband van de CIE liep.’
‘U wilde Van E. testen?’
‘Ja.’
Verder doet hij er weer het zwijgen toe.
