onderwereldblog.nl

Endstra wist dus al van de dreiging op De Mol, misschien wel van ‘hun’, lees Holleeder. Maar hoe wist Holleeder er dan van af? Hadden de Joegoslaven de plannen met hem even doorgenomen? Dan zou Holleeder net zo makkelijk een medepleger kunnen zijn in de ogen van de hapgrage recherche. Hoe kan je van zoiets iets weten, als je er niks mee te maken hebt? Zoals we verderop zullen zien concludeert Jan van Looijen dat Endstra het van Holleeder hoorde, en een CIE-verbaal is zo getikt. Iets anders: waarom zijn die Joegoslaven eigenlijk niet aangehouden en vervolgd terzake hun voorbereidingshandelingen? (lees meer…)

Er speelde eind 2002 nog een ontvoeringsplan. Om precies te zijn vlak voordat het eerder behandelde kolderverhaal speelde. Een groep Joegoslavische criminelen zou op het punt hebben gestaan Johnny de Mol te ontvoeren. De beoogde losprijs zou tientallen miljoenen euro’s zijn geweest. Althans volgens de informatie die binnen zou zijn gekomen bij de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) van de politie Amsterdam-Amstelland. De Telegraaf bericht erover in augustus 2003. Op de achterbank met Endstra hamert CIE-rechercheur Jan van Looijen erop dat hij die nare Joegoslaven hoogstpersoonlijk heeft aangesproken en die zaak dus mooi heeft stukgemaakt.

Dan het grappige: Willem Endstra wist het al. Hij wist in ieder geval van de plannen af in april 2003 en hij had het niet uit de krant. (lees meer…)

Het teleurstellende aan al die details over ontvoering en prostitutie in de glamoureuze meersterren-setting van Amstel en Blakes is dat noch Peter R. de Vries, noch de beveiligingsbeambten van De Mol, noch de Amsterdamse recherche in 2002 het verhaal serieus heben genomen. Het verhaal kan namelijk niet kloppen. Journalisten zouden zeggen: ‘kapotgecheckt, jammer, leuk verhaal.’ (lees meer…)

Onno de escortman vertelt in oktober 2002 ook nog dat hij Patty al twee keer op Willem Holleeder had afgestuurd. Patty had trouwens bij Holleeder een keer allerlei paspoorten zien liggen. Een blauwe, waarvan ze dacht dat die Amerikaans was, met de naam Frank Belfort. En een Nederlandse op naam van Frans Maas. Willem was volgens Onno vijf keer eerder in de weer geweest met een escort van hem, ook wel met een vriend samen, een vriend die zich ook Willem noemde. En die vriend, die zat in de huizen, zei Onno. (lees meer…)

Dus Onno wordt wakker uit zijn dutje en heeft nu de oren volledig gespitst. In kamer 323 van het Amstel Hotel ontstaat een woordenwisseling tussen de bezoeker en WIllem Holleeder. Twee miljoen moest moest de bezoeker betalen, dacht Onno te horen, en wachten op dat geld duurde echt veel te lang. ‘Dood’, hoort Onno, ‘jij dood, iedereen dood’. Twee miljoen, dat is een boel geld. (lees meer…)

Hoge bomen vangen veel wind en ontvangen veel vaker malle e-mails dan gewone stervelingen. De Mol c.s. moeten dus wel wat gewend zijn. Maar onder het motto je weet maar nooit gaat het vreemde mailtje toch door naar de beveiligingsconsultant, die besluit om de escortbaas even aan te horen. Twee heren regelen direct een kamer in Hotel Krasnapolsky en zitten nog diezelfde avond oog in oog met Onno. (lees meer…)

De beoogde gijzeling van Johnny de Mol door Willem Holleeder is best een lekker verhaal. Met als bezwaartje dat het meest smeuïge deel lulkoek bleek te zijn - de gijzelingsplannen zelf dus. Althans, daar lijkt het op want de politie kon niks vinden, en wie meeleest met de feiten zou de politie best gelijk kunnen geven. Zelfs Peter de Vries liet zijn licht schijnen en vond het niks. Toch zullen we later zien dat de non-lulkoek-elementen van het verhaal evenmin te versmaden zijn.

Maar eerst: terug naar het verre 2002. (lees meer…)

Toch zonde dat bijna niemand het lijstje met puntjes van Stijn Franken over de achterbankgesprekken heeft meegeluisterd. Franken liet op 22 januari fragmenten van de achterbankgesprekken horen en maakte daar dan wat snedige opmerkingen bij. Franken vindt dat er voldoende redenen zijn om de verhalen van Endstra op de achterbank met veel korrels zout te nemen.

Logisch, als advocaat van Holleeder. Maar hij heeft het gerechtshof wel zover gekregen dat de hoogleraren Hans Crombag en Willem Wagenaar de uitspraken van Endstra tegen het licht gaan houden. Het duurt nog wel even voordat die uitgeluisterd zijn en hun rapport hebben opgestuurd. Ook logisch. (lees meer…)

Onderwereldblog nam onlangs een kijkje in de Osdorpse bunker bij het hoger beroep tegen Holleeder c.s. Aan de orde waren de achterbankgesprekken. Een collega-journalist vond dit hoger beroep ‘nauwelijks meer interessant voor het grote publiek en een herhaling van zetten.’ En opnieuw die tapes: ‘pfff,’ zei hij. Geen journalist te bekennen die middag. Onderwereldblog vindt hoger beroepen en achterbanken juist het meest interessant. In het hoger beroep - en op de achterbank - krijg je vaak onverwachte details die wat kleur geven aan de blauwdruk die iedereen al kent. In dit geval: Holleeder als bloeddorstige capo en Endstra de witte raaf. (lees meer…)

Volgens de loslippige bron uit het opsporingsapparaat wilde de DEA wel van de kant komen om Endstra te laten struikelen. Maar de korpsleiding in Amsterdam was, zegt de bron, een andere mening toegedaan. In de gouden vleugel van bureau Elandsgracht is het sinds de IRT-affaire verplicht allergisch zijn voor infiltraties. En ook ergens in Den Haag zou de zaak, aldus deze bron in 2002, om onduidelijke redenen tegengehouden zijn. (lees meer…)