onderwereldblog.nl

De Criminele Inlichtigeneenheid (CIE) van de Amsterdamse politie vermoedde ten tijde van de achterbankgesprekken dat het afpersingsgeld van Endstra naar bedrijven van John de Mol zou gaan. Kennelijk zijn er door de politie geen betalingen aan De Mol aangetroffen. Maar er is niet veel onderzoek naar die mogelijke geldstroom gedaan. Wel zijn Endstra’s betalingen naar (bedrijven van) Paarlberg in kaart gebracht. Nu – zo’n zes jaar later – is nog steeds niet duidelijk – indien Holleeder Endstra afperste – waar dat geld dan heen gezonden werd.

In dat verband is de recente verklaring van Arnold Endstra nogal relevant. (lees meer…)

Officier van justitie Koos Plooij houdt John de Mol van Endstra’s achterbank weg. Hij suggereert dat de hint van Endstra dat afpersingsgeld via bedrijven van John de Mol naar Holleeder is gegaan terdege is onderzocht.

Maar volgens Gabriël Meijers, de advocaat van Jan-Dirk Paarlberg, is dat ernstig de vraag. Meijers: ‘John de Mol is nooit gehoord en aan Haico Endstra is maar één enkele vraag hierover gesteld.’ In het Paarlberg-dossier zit verder geen proces-verbaal van een dergelijke onderzoekshandeling. (lees meer…)

Op de achterbank laat de politie De Mol-ballonnetjes op. Jan van Looijen wil van Endstra horen waar hij het afpersingsgeld naartoe overmaakt. Hij suggereert een paar keer: naar bedrijven van John de Mol, maar Endstra ontkent dat. Dan komt De Mol voor de laatste keer aan bod op 15 juli 2003 in het negende gesprek. (lees meer…)

Los van die ontvoering probeert de politie op de achterbank af en toe te peilen waar het geld van Endstra heengaat. Logisch, de werkhypothese is dat Holleeder Endstra afperst en dan moet dat geld in het geheim naar een Holleeder-spaarpot vloeien, denkt de politie. Misschien van Endstra via John de Mol naar Willem Holleeder? Dus laat Jan van Looijen op de achterbank van tijd tot tijd een De Mol-ballonnetje op. Dat gaat dan zo: (lees meer…)

Endstra wist dus al van de dreiging op De Mol, misschien wel van ‘hun’, lees Holleeder. Maar hoe wist Holleeder er dan van af? Hadden de Joegoslaven de plannen met hem even doorgenomen? Dan zou Holleeder net zo makkelijk een medepleger kunnen zijn in de ogen van de hapgrage recherche. Hoe kan je van zoiets iets weten, als je er niks mee te maken hebt? Zoals we verderop zullen zien concludeert Jan van Looijen dat Endstra het van Holleeder hoorde, en een CIE-verbaal is zo getikt. Iets anders: waarom zijn die Joegoslaven eigenlijk niet aangehouden en vervolgd terzake hun voorbereidingshandelingen? (lees meer…)

De beoogde gijzeling van Johnny de Mol door Willem Holleeder is best een lekker verhaal. Met als bezwaartje dat het meest smeuïge deel lulkoek bleek te zijn – de gijzelingsplannen zelf dus. Althans, daar lijkt het op want de politie kon niks vinden, en wie meeleest met de feiten zou de politie best gelijk kunnen geven. Zelfs Peter de Vries liet zijn licht schijnen en vond het niks. Toch zullen we later zien dat de non-lulkoek-elementen van het verhaal evenmin te versmaden zijn.

Maar eerst: terug naar het verre 2002. (lees meer…)

Toch zonde dat bijna niemand het lijstje met puntjes van Stijn Franken over de achterbankgesprekken heeft meegeluisterd. Franken liet op 22 januari fragmenten van de achterbankgesprekken horen en maakte daar dan wat snedige opmerkingen bij. Franken vindt dat er voldoende redenen zijn om de verhalen van Endstra op de achterbank met veel korrels zout te nemen.

Logisch, als advocaat van Holleeder. Maar hij heeft het gerechtshof wel zover gekregen dat de hoogleraren Hans Crombag en Willem Wagenaar de uitspraken van Endstra tegen het licht gaan houden. Het duurt nog wel even voordat die uitgeluisterd zijn en hun rapport hebben opgestuurd. Ook logisch. (lees meer…)

Onderwereldblog nam onlangs een kijkje in de Osdorpse bunker bij het hoger beroep tegen Holleeder c.s. Aan de orde waren de achterbankgesprekken. Een collega-journalist vond dit hoger beroep ‘nauwelijks meer interessant voor het grote publiek en een herhaling van zetten.’ En opnieuw die tapes: ‘pfff,’ zei hij. Geen journalist te bekennen die middag. Onderwereldblog vindt hoger beroepen en achterbanken juist het meest interessant. In het hoger beroep – en op de achterbank – krijg je vaak onverwachte details die wat kleur geven aan de blauwdruk die iedereen al kent. In dit geval: Holleeder als bloeddorstige capo en Endstra de witte raaf. (lees meer…)

Volgens de loslippige bron uit het opsporingsapparaat wilde de DEA wel van de kant komen om Endstra te laten struikelen. Maar de korpsleiding in Amsterdam was, zegt de bron, een andere mening toegedaan. In de gouden vleugel van bureau Elandsgracht is het sinds de IRT-affaire verplicht allergisch zijn voor infiltraties. En ook ergens in Den Haag zou de zaak, aldus deze bron in 2002, om onduidelijke redenen tegengehouden zijn. (lees meer…)

In 1998 was Wim Endstra nog helemaal de man. ING Vastgoed, Deutsche Bank, eigenlijk alle banken wilden best met Endstra in zee. De Telegraaf had toen nog niet geschreven dat Endstra een bankier van de onderwereld was. En toen ging de lading schuiven. Kort na de publicatie van dit verhaal werd een bron in het opsoringsapparaat loslippig over Endstra tegen onderwereldblog. Hij linkte Endstra aan grootschalige cocaïnehandel. In 1998 was er CIE-informatie binnengekomen: Endstra zou medeinvesteerder zijn in een gecompliceerd en goed georganiseerd traject vanuit Zuid-Amerika via de Nederlandse Antillen. (lees meer…)