onderwereldblog.nl

De Criminele Inlichtigeneenheid (CIE) van de Amsterdamse politie vermoedde ten tijde van de achterbankgesprekken dat het afpersingsgeld van Endstra naar bedrijven van John de Mol zou gaan. Kennelijk zijn er door de politie geen betalingen aan De Mol aangetroffen. Maar er is niet veel onderzoek naar die mogelijke geldstroom gedaan. Wel zijn Endstra’s betalingen naar (bedrijven van) Paarlberg in kaart gebracht. Nu – zo’n zes jaar later – is nog steeds niet duidelijk – indien Holleeder Endstra afperste – waar dat geld dan heen gezonden werd.

In dat verband is de recente verklaring van Arnold Endstra nogal relevant. (lees meer…)

Officier van justitie Koos Plooij houdt John de Mol van Endstra’s achterbank weg. Hij suggereert dat de hint van Endstra dat afpersingsgeld via bedrijven van John de Mol naar Holleeder is gegaan terdege is onderzocht.

Maar volgens Gabriël Meijers, de advocaat van Jan-Dirk Paarlberg, is dat ernstig de vraag. Meijers: ‘John de Mol is nooit gehoord en aan Haico Endstra is maar één enkele vraag hierover gesteld.’ In het Paarlberg-dossier zit verder geen proces-verbaal van een dergelijke onderzoekshandeling. (lees meer…)

Op de achterbank laat de politie De Mol-ballonnetjes op. Jan van Looijen wil van Endstra horen waar hij het afpersingsgeld naartoe overmaakt. Hij suggereert een paar keer: naar bedrijven van John de Mol, maar Endstra ontkent dat. Dan komt De Mol voor de laatste keer aan bod op 15 juli 2003 in het negende gesprek. (lees meer…)

Los van die ontvoering probeert de politie op de achterbank af en toe te peilen waar het geld van Endstra heengaat. Logisch, de werkhypothese is dat Holleeder Endstra afperst en dan moet dat geld in het geheim naar een Holleeder-spaarpot vloeien, denkt de politie. Misschien van Endstra via John de Mol naar Willem Holleeder? Dus laat Jan van Looijen op de achterbank van tijd tot tijd een De Mol-ballonnetje op. Dat gaat dan zo: (lees meer…)

Endstra wist dus al van de dreiging op De Mol, misschien wel van ‘hun’, lees Holleeder. Maar hoe wist Holleeder er dan van af? Hadden de Joegoslaven de plannen met hem even doorgenomen? Dan zou Holleeder net zo makkelijk een medepleger kunnen zijn in de ogen van de hapgrage recherche. Hoe kan je van zoiets iets weten, als je er niks mee te maken hebt? Zoals we verderop zullen zien concludeert Jan van Looijen dat Endstra het van Holleeder hoorde, en een CIE-verbaal is zo getikt. Iets anders: waarom zijn die Joegoslaven eigenlijk niet aangehouden en vervolgd terzake hun voorbereidingshandelingen? (lees meer…)

Er speelde eind 2002 nog een ontvoeringsplan. Om precies te zijn vlak voordat het eerder behandelde kolderverhaal speelde. Een groep Joegoslavische criminelen zou op het punt hebben gestaan Johnny de Mol te ontvoeren. De beoogde losprijs zou tientallen miljoenen euro’s zijn geweest. Althans volgens de informatie die binnen zou zijn gekomen bij de Criminele Inlichtingen Eenheid (CIE) van de politie Amsterdam-Amstelland. De Telegraaf bericht erover in augustus 2003. Op de achterbank met Endstra hamert CIE-rechercheur Jan van Looijen erop dat hij die nare Joegoslaven hoogstpersoonlijk heeft aangesproken en die zaak dus mooi heeft stukgemaakt.

Dan het grappige: Willem Endstra wist het al. Hij wist in ieder geval van de plannen af in april 2003 en hij had het niet uit de krant. (lees meer…)

Het teleurstellende aan al die details over ontvoering en prostitutie in de glamoureuze meersterren-setting van Amstel en Blakes is dat noch Peter R. de Vries, noch de beveiligingsbeambten van De Mol, noch de Amsterdamse recherche in 2002 het verhaal serieus heben genomen. Het verhaal kan namelijk niet kloppen. Journalisten zouden zeggen: ‘kapotgecheckt, jammer, leuk verhaal.’ (lees meer…)

Onno de escortman vertelt in oktober 2002 ook nog dat hij Patty al twee keer op Willem Holleeder had afgestuurd. Patty had trouwens bij Holleeder een keer allerlei paspoorten zien liggen. Een blauwe, waarvan ze dacht dat die Amerikaans was, met de naam Frank Belfort. En een Nederlandse op naam van Frans Maas. Willem was volgens Onno vijf keer eerder in de weer geweest met een escort van hem, ook wel met een vriend samen, een vriend die zich ook Willem noemde. En die vriend, die zat in de huizen, zei Onno. (lees meer…)

Dus Onno wordt wakker uit zijn dutje en heeft nu de oren volledig gespitst. In kamer 323 van het Amstel Hotel ontstaat een woordenwisseling tussen de bezoeker en WIllem Holleeder. Twee miljoen moest moest de bezoeker betalen, dacht Onno te horen, en wachten op dat geld duurde echt veel te lang. ‘Dood’, hoort Onno, ‘jij dood, iedereen dood’. Twee miljoen, dat is een boel geld. (lees meer…)

Hoge bomen vangen veel wind en ontvangen veel vaker malle e-mails dan gewone stervelingen. De Mol c.s. moeten dus wel wat gewend zijn. Maar onder het motto je weet maar nooit gaat het vreemde mailtje toch door naar de beveiligingsconsultant, die besluit om de escortbaas even aan te horen. Twee heren regelen direct een kamer in Hotel Krasnapolsky en zitten nog diezelfde avond oog in oog met Onno. (lees meer…)