onderwereldblog.nl

Maar stel dat het waar is. Dat inderdaad rechercheur Seyfi een werkopdracht van de AIVD had om de tolk in de gaten te houden. Waarom zou dat dan zijn? Immers, de tolk mocht toch al lang niet meer werken voor de Nationale Recherche. Hij had in 2005 al te horen gekregen dat de AIVD weigerde een verklaring van geen bezwaar over hem te geven. Waarom dan in 2006 nog onderzoek doen?

Was het omdat de tolk soms toch nog op de burelen van Randstad-Noord kwam? Sterker nog: de tolk werkte toen nog steeds voor het KLPD en het openbaar ministerie.

Uit e-mail-correspondentie van oud-commissaris John Olierook aan de leiding van het KLPD blijkt dat de tolk in 2006 bij opsporingshandelingen in Turkije in het onderzoek naar de moord op Willem Endstra heeft geholpen.

‘Enige weken gelden werd door de Dienst Internationale Netwerken (KLPD-DIN - wvdp)aan het Amsterdamse parket aangegeven dat een rechtshulpverzoek waarbij werd verzocht om de in een hotelkamer gevoerde gsprekken, gevoerd door de daders van de moord op wijlen dhr. Endstra op te nemen niet kon worden uitgevoerd. Op verzoek van het parket Amsterdam heeft Ahmed (die op dat moment op vakantie was) contact gezocht met de voorzitter van de Raad van State in Turkije, die heeft er vervolgens voor gezorgd dat de in de hotelkamers gevoerde gesprekken konden worden opgenomen.’

Tolk belt met de Raad van State? Een diplomatiek soort tolk dan. Olierook schrijft: ‘De medewerkers van de Dienst Internationale Netwerken in Turkije krijgen vrijwel niets voor elkaar.’ Maar hij regelde nóg meer volgens Olierook:

‘Fred Teeven moest in opdracht van de rechtbank een dossier uit Turkije aanleveren, dit had hij via de Dienst Internationale Netwerken gevraagd. Na drie maanden had hij het dossier nog niet en gaf de rechtbank aan dat als het dossier die week niet aanwezig zou zijn alle verdachten (straffen tussen de 5 en 7 jaar) zouden worden heengezonden. Op verzoek van F. Teeven heeft Ahmed het Ministerie gebeld en 2 dagen later lag het dossier bij Teeven op het bureau en kon het op tijd bij de rechtbank worden ingeleverd.’